that don't impress me much

There are days in which students just do not want to cooperate. It gets pretty complicated when you teach a language and there is no way in hell the lesson can get along without saying a word. Unfortunatelly, every little prince/princess has these days from time to time, so usually one tries to be at least understanding and elicit any work at all. But hey, damn you kid, sometimes I have bad days too, ya' know?

I mean, damn it, from time to time even I am less a Wonder Woman* and more Just A Woman. Like the day fucking kid didn't want to cooperate at all. I woke up in a very bad mood. As 90% of my groupmates I am probably "a little lost" when it comes to my thesis. Also, that day I felt very homesick - yes, homesick. I am 23 yo, grown up woman, and still from time to time I feel homesick - though, on the other hand, maybe it's just my brain telling me "Hey, after all you are not THAT heartless bitch if you can feel anything at all. Take that." On the top of that my weekend plans got smashed by the wrecking ball, and there was no Miley Cyrus on that, but a bunch of books saying "Come and write with us, two projects for next week."

So all in was I was really like: fuck this, fuck that...

And then, you get the bus/sit in front of the radio console/idk open fucking teacher's books and you just adjust the mood from "I need a hug/spaceship and a pumpkin latte" to "Come on! Let's do this!" The wonders of humanity you say? NO. It's just fucking motivation shit. At the point when students just do not want to cooperate and you are all like "Damn it, I can't do it. Chirst, what the fuck am I doing anyway?", take a deep breath and a pause.

Just need take some time for oneself, go shopping [buy nothing], do some freaking exercise [like clean the whole fucking apartment]. make a freaking good tiramisu, invest in yourself, take an online writing course, take a long bath, make a quiche. Yes, motherfucking quiche and make it SO good that it's better than any food porn u've seen ever.

At precious moments like that I kinda understand how Hannibal could be such a well psychiatrist and cook as well - oh lord, there's only a few better ways of relaxation than putting your heart and hands in the kitchen (yes there's a pun of a certain nature intended). So let me just sit in front of TV, watch some stupid movie like Spaceballs and sink my lips and mind in a delicious hot pumpkin chocolate, because that's what I apparently need.


*It doesn't mean I think superheroes should be flawless, because if they were, would it make us believe in them? I guess not.

i need coffee, now.

I found myself getting stressed when there is too little caffeine in my blood, you know. Initially I thought, well, maybe it's about studies/work/shithesis but, nah. I'm pretty sure the problem lies in lack of caffeine.Scientifically, the most caffeine one may find in tea, but even though I drink a sea of tea daily *IT RHYMES* I feel like I lack this one, very specific type of caffeine from coffee. Everything due to the intended detox caused by our coffee getting stale. I really need to buy a new pack soon.

Lately I read that when it comes to getting ideas, having a beer is actually much better than drinking coffee. What are the chances? Does it mean I should get some lager soon? I guess it does.

Anyway, at last I've challenged myself to write a sketch for a crime story. I am so proud of myself, there is everything I wanted to contain in a quite simple way. Now I need to divide the whole into chapters and start writing. I hope I will get myself in at least a few hours of pure writing weekly - my big goal is to find at least 7h a week - I know it's no good to keep writing that strict but I have a serious organization shit going on.

Yeah, yeah, one may ask, what the hell do I spend the day on when I have only two days of studies and working in the afternoon? Well, I still do the radio hosting, even though it goes on mornings it's rather engaging. Also homeworks need someone to check them etc. On the top of that I need time to get my hands into the shithesis (I really like this word) and sometimes I just want to get an hour or two to watch my TV show or play Bioshock Infinite. 

Btw, OMG I've seen the latest DLC trailer lately and it's AWESOME. Gosh, I adore this game so much, I've already miss it, even though I've still haven't finished the gameplay.

  I guess the truth is I'm gonna miss Booker's voice the most :P.

wake me up

I wonder if there will be any good of this entry, because I have a cold and I took my medicines, a bigger dose than usual, so I feel a little high :P. Though, call it a sudden urge to write driven by idk maybe an actual need to fill a lot of documents or to concentrate on serious writing (neh, thesis shemsis). Anyway, let me tell you one thing about writing that got stuck in my mind today.

The truth is that the most important factor, and probably the hardest one to maintain, is not to start writing. It's not to stop.

We all love life-experience examples (right~) so let me use one to help me illustrate the thing. Back in my days at teachers' college I was made to write a tone of dull stuff, like diaries, documents, lesson plans, essays and so on, and so forth. After some time of course, it got less intensive, but it doesn't mean that it got less meaningful. I'm pretty sure that you know what I mean if you do any daily writing, not only the creative kind.

So the truth is, if writing continues, whatever the form is, it's still pretty addictive. Hell knows, maybe by filling another set of documents I'm gonna get one more bright idea about it? (keeps fingers crossed for the exams time, always the most creative season LOL).

On the other news, how the hell did I got cold? Maybe it's the weather, probably under 0*C at night lately; maybe it's the stress of coming back to uni; most probably it's because of teaching job; also I guess it's since we went to FMF festival and it was very cold there (and a tone of people).

At least we celebrated it with this pretty very late dinner (as a proper fannibal I appriciate a good snack as a finishing touch even more). It's zucchini tempura served with eggs and a warm dark beer w/currant jam.

i can see clearly now

One never knows how much joy seeing Virginia Evans gives unless one gives EFL classes to children and finally you get a B1 student. I have never felt so much satisfaction at just browsing through my old books from teachers' college like this one time yesterday, while planning on a course for this student. Seriously, it starts looking like a personal vendetta, but really, those are just good books. Owh Thomson & Martinet, I'm gonna get to you two as well, hohoho.

 I don't say there is anything that work in the disadvantage of young learners especially, but it's just nice to get a small talk instead of almost-a-talk. Although, I guess in order to teach kids well you need to think like a kid a little for this 1-2 hours. Like, remember that every time you get tired by some activity, the kid is already 10x more tired and probably thinking about killing you in your sleep (lol). Just be prepared at asking questions like how do you make a blue igloo or why all the people cannot speak one language. At least here linguistics comes in handy, as the best tool for flirting and feeding kids' curiosity.

Though seriously, sometimes they say things like "Mouse and cheese doesn't rhyme" and the only thing you can say is: 

Also, I wish they could pay me for the work done at home. I know it's a popular stereotype but one of the reasons I am getting like super-uber organized is that I still have a lot to do at home even if I spend only 2-3 hours daily at work :P. I come back, I need to print materials, write a weekly plan, maybe write a monthly plan (Gosh, I need to finish writing one today~... nah, do not wanna.), check the homeworks, etc, etc. 

Still it brings a little satisfaction every single fucking time a kid remembers that this is not a tee, and not a tie, but a bow-tie.  I am a hell of a teacher lol.

Well, still the thing I am the most glad about is that I got my weekly plan for Uni and it took only one group to change so I can still keep my teaching job almost unchanged. I will wait some more time and think about more students :P. Please Buddha/Allah/Takki/God/Spaghetti God/Shiva/whoever keep this awesome plan as it is so I can keep the job going.

My organization made me currently searching for some balance between hobby and all the other stuff and I am still glad I could keep my radio job too: I guess at least for this year I will have to deal with getting morning hours. Yes it was my own idea, even though I know that I am not the mot talkative person in the morning and still the listening rate in the morning cannot be high.. On the other hand, I am too addicted so I asked myself, do I really need to resign or I can get going with morning hours? So now, I am becoming a morning DJ :P.

Although, let's talk about the balance when it comes to writing. Imposibiru. I know I should be already planning my MS paper, trust me, I am [trying to do so]. Though seriously with my bday gift from my personal Will - let's say it made me dig out some old ideas. I know this was more a pun but I really though about writing criminals for more than 400 signs during creative writing hours. So now I have a plot, some charas and even covers. <3

Wish me luck and give me a kick in the ass.

am I wrong for being fine?

Lately I talked with some of my long-time-haven't-seen family members (one of the few good sides of social media). I am great at little talks so usually while being asked about how are things going and so on I answer good/very well/great. The same family members later were calling my parents while they, in comparison, were rather bragging about how bad/awful/terrible it is now. Clash.

You know, there is this saying "Do not ask a Polish how they are, otherwise they will tell you how they are really doing." And, don't mind me wrong, I know the reality and my parents' attitude to exaggerate things. Though, I still feel that being positive while everything is not going quite well is seen as rather naive.

I am not going to fool you, I am not a flawless person when it comes to perceiving the environment. I am constantly broke since left the college, well, since the crisis everyone is broke anyway, with a job that could be more engaging during summer, not ever sure if satisfied with the studies, with constant health trouble and problems fitting in the category "everyone has stuff that they are not talking about". It doesn't create the most positive image but at the same time it certainly does not intrude on my telling people "How is it going? Great."

To be honest, lately I've even doubted whether I shall continue with my Asia-concerned hobbies anymore. I am a realist when it comes to my job and I don't expect people listening to the radio while we're having a great summer time and I wish for everybody to go see some world. On the long-term matter, I don't even expect myself digging in it forever. Nevertheless, the activity during shows got slightly lower and  you never know how much pain in the ass is such a low decrease unless you find yourself with some spare time on air.

And then, in all of this very hard work occupied with a very low feedback I got some comments like "You know, lately you were talking about this and that so I tried it out and it's awesome" or "hey, I am here and there but I am listening to your show anyway, yay". Also, since I am hell of a teacher I am kind of hosting some writing sessions and people do enjoy this and even ask me whenever we can have another meeting. You see, those are rather trivial things but they instantly made me feel better about what I am doing.

So yes, it is a natural thing to brag about your life like I just did here (and you don't want to hear my inner conversations, trust me). Nonetheless, never ending complaints about life can be troublesome and I am to work very hard on reminding this to myself: be it a matter of age, experience or surroundings, I can understand them, but I wanna stay positive. I still have a good family, friends and some self-realisation going on - it's certainly not naive and enough to be well when things are going wrong. Besides, it's just a bad day, maybe two, maybe a week or year, not a bad life.
  
Well, if it goes too far I can still come back to meditations like I did yesterday - on the time of terrible heats you can only sit and think anyway. So I did and I discovered after such a long pause it's so easy to leave the body but so hard to go back :P.

Besides I found a great comic about it, hahah (personally I rather think of nothing during meditations, but that's some idea):

scripturient

I need to admit I've never felt so dry with writing and so anxious about it ever before. I literally eat up all the texts about literary criticism, writing tips, characters design, writing techniques and everything. Yet, I get all blank when I stare at my own notes or the PC screen (or both). I ,mean seriously, I've been writing this entry since Wednesday. Not to mention, I still want to finish the note for the other blog about Japanese mags but it's almost impossible rn, even though I do know a lot about this topic and there is nothing easier in the entire world than writing about fashion magazines.

And I still end up like this:

Remember the fucking linden? I found a way to make our coexistence a little smoother! I bless the days when I found bollywood interesting and I felt an urgent need to complete my wardrobe with some sexy saris. Apparently, they make perfect curtains.

this is my design

Of course, since the day I did it to the window, the weather broke and it's raining. What are the chances, ne?

Btw, if I already tackled the topic of Bollywood - this made my day much brighter - I need to say, Priyanka was never my fav (even though she still has pretty hair), but this thing is just hilarious. Those deep lyrics, tropics, screw it, there's even the hair flip - can it get any "better"?

Maybe it's those holidays? Even though I can't find a calm spot during last weeks, because it's constantly about going somewhere or doing something like this anime con we had on Friday. It was fun after all and I am always pleased when I can just stand and talk about food. A lot. To my surprise, this hasn't made me more creative :P. Anyway, it was nice to get some Asian styled entertainment since I haven't attended any con for a while (and it doesn't look like I will since fate is not nice for me and the money). Also, it was especially nice to get my hands on Ultrastar at last, though they didn't have many songs that we would know (after all, we've sang SNSD'S "Gee" and I guess it wasn't that bad).

Or maybe it's about gaming? I haven't been playing anything for a while (since I was busy with this anime con and everything). I guess Bioshock 2 is still waiting for me. I now shall give it a proper attention!

blood on my name

My day today is one big deja-vu because I haven't slept enough last night. It makes my thinking and work very, very slow - I suppose the language will get hurt too, but whatever.

Last week I've had my last exam and I'm still sitting here waiting for the results. I hope I will get them soon so I can go home for some time. I do want to spend some summer home, I miss my family and cats and a room dark at night ;p. Also, I miss not having the last exam on my mind - it was very hard and extensive, a lots of material to cover etc. Basically, when I firstly saw the exam paper I was like:

But, oh the hell, I wrote... something, I left maybe 2 questions almost blank (out of 12) so I strongly hope it won't be a disaster. I am crossing my fingers to get all the signatures tomorrow so I can go home on weekend.

Which means that I am very close to my summer holidays - I will finally have time for reading all the books I've collected for last months, writing all the prose and playing all the games. I've already inaugurated my precious summer by reading Steinback's Tortilla Flat till 3AM some night lately. I have to say, I wouldn't think I may find a story about bunch of paisanos hungry for wine and fun that interesting, but I do. Though, it may be just Steinback's style. Me gusta. Also, I am just analyzing which games do I want to play and I've recently tried Spicyhorse's Akaneiro - I haven't been playing online games for some time but this one is pretty cool and not very complicated (additional points as for me being deja-vu-ed for the day constantly).

Also, I started rewriting my sketches for scenarios and fiction. I have to say, they looked much more organized in my head and on paper ;p. Though, Celtx is a software of Gods. It helps a lot while constructing a story and I am always pleased when I do not have to drown in 1000s of little notes, not being able to find them later (already happened yesterday - I have never been more interested in my notes than during those several minutes of trying to find my sketch), so all I do is just sit and concentrate. And create.

Also, last week I've watched Hannibal's finale episode and I need to write some *feels*. Of course, the most of what I think about the series has been probably said by my personal Will here but I also want to add that I am not only amazed by the story construction but also by the characters, also those who do not stand in the first line. I mean: let's take the murderers. Of course there is Hani, who is all from head to toes in his little psychopathic world and it's obvious he is a killer. Sometimes you just don't know if you are scared of him because he's planning a fancy dinner party with a lot of meat or you like him because of these scenes where he is a positive protagonist. But, apart from him there are also other murderers like the angels-maker or totem pole guy - I have to say with those two I almost felt bad about them and their story made me more sad than mad because of what they did. This is weird, since I watch a lot of crime series and I am mostly like "Oh yes, just chase down this motherfucker, he should get what he deserves, what an asshole". I never had this attitude with these two murderers. Even though I really hated Jacob Hobbs for his murders I also felt some weird kind of sympathy for him. This is the strangest aspect of this whole show too - the good and evil characters are not always perceived as they should be. It makes me think, it makes it hard to sleep at night later, but that's what makes this show oh so good.

Besides the sparkling dinners of course.

a qui la faute

Yesterday I found myself in one of the numerous situations when this pic became so relatable I could literally print it on my face. Ok, maybe not literally. Oh, you know what I mean.

We were waiting for our law lecture to start and some of my group was talking about well pretty much normal topics like getting married, organizing weddings, taking internships and buying stuff for their flats and so on. And then I had this great unspoken bound with one of my group mates and she asked me sth like "They are all speaking about this adult life. Are we in the right universe?" and I said "I don't know, I'm going to try out some mobile games today."

And she was like "And I am going to watch race cars."

I have no idea what is happening with this week but everything is so full of absurd. Starting with my sudden realization that even when you're taking Master's course your teachers will still behave like they are very hurt when something does not work their way. That is funny actually because I don't remember this being a problem during my BA course? Maybe I am thinking about it in brighter colors now, when I don't have to spend my all life in that school, but I guess it was not that bad when it comes to implementing own ideas. Idk.

At least it led me to relistening whole Le Roi Soleil playlist and I have to say it fits perfectly learning for law classes.

Oh yes I hear this one in my head when I learn for these classes.

Another absurd caught me yesterday morning when me and pućka realized that even when they ask you to come for an interview later they can tell you they won't accept you for the internship because you are too old. SHIZUS FUCKIN' CHRIST. Too old. For an internship. In the days when our biggest problem is that 20sths are not getting any jobs! I mean, people, srsly. Who is gonna pay for your retirement? Who is gonna pay for my retirement D:? And then they tell u some shit like it was better to apply for a job in This&That 6 years ago because they weren't so strict about the candidates. It is rly absurd.

And the last absurd, but probably not the least, since the week has not ended yet, is that I got an interview! Yup, yup. At last! After the whole year of sending CVs to each and every language school in this city. I am not much optimistic though about this one but: a) it won't hurt to try b) I rly would like to work as a lg teacher for some time and c) I have a new motto that everything must have some start line, so it'd be a waste not to try it out. Of course the first thing that came to my mind is that I need to take a look at my grammar first and rememeber some metodhology shit but I have almost a week to do so.

Actually, I developed some other motto too, that is actually borrowed from I guess Hemingway? Is that "Write drunk, edit sober". It actually works perfect lately, especially when yesterday we got this idea with pućka so that we write an erotic one-shot. Well, it's true we do write mostly parodies so it couldn't be serious but I rly like it. All those urban metaphors about having sex. Srsly. It's more cracovian than a pigeon eating a bagle.

I haven't given it a second reading yet though. But I will. Eventually.
Just not today.

Brakuje mi noworocznego mema

Poważnie. Dlatego też uznałam, że zamiast dobijać się memami, mogłabym pokusić się o pomniejszy skrót zdjęć zebranych z minionego roku.

STYCZEŃ : egzaminów czas. Ostatnio zajrzałam w swoje stare notatki z tego miesiąca. Napisałam tam coś w stylu; "Ponieważ wiem, że zajrzę tu za rok, uprzedzam, w tym roku na 100% skopię ci tyłek." Nie wiem, czy mogłam być bardziej dosłowna.

LUTY: mój biedny Subaru-komputer odmówił posłuszeństwa i został rozebrany do tzw.  PC-porn, czyli części pierwszych. Na szczęście udało się go w miarę szybko doprowadzić do porządku... niestety niedawno zepsuł się ostatecznie.

KWIECIEŃ: nie wierzę, ale nie mam żadnego zdjęcia z marca! Nawet na telefonie! Co gorsza, nie pamiętam, czym się wtedy zajmowałam... chociaż zważywszy na ówczesne zajęcie główne, to wiele wyjaśnia. Nie pamiętam też, żeby w kwietniu była tak ładna pogoda jak na tym zdjęciu.  

MAJ: praca dyplomowa. Nadal nie wierzę, że udało mi się ją napisać. Nie wierzę, że moja promotorka wytrzymała psychicznie poprawianie tych błędów przeokropnych. Jestem pełna podziwu, ale to pewnie nie ostatnia taka praca w moim życiu, tzn. przynajmniej taką mam nadzieję.

CZERWIEC: mam bardzo wiele zdjęć z czerwca, ale to chyba najlepiej oddaje ten miesiąc. Egzaminy,  obrona, licencjat, dużo nieprzespanych nocy, dużo stresu. Padoł łez i goryczy, czyli ostatnia sesja na byłej uczelni, ukończona idealnie z ostatnim dniem miesiąca, po którym nastąpiła szybka wyprowadzka... i kolejne egzaminy, tym razem na nowe studia (no, ale to już w lipcu).

LIPIEC: Budapeszt! Było wspaniale - spaliło nas Słońce, oblał nas węgierski deszcz, żarłyśmy węgiersko-polskie dania i  rozprawiałyśmy o niewiadomoczym przy wspaniałym węgierskim smakowym piwie, wyzyskując węgierską cierpliwość Angie do maksimum. W tym roku też musimy gdzieś pojechać.

SIERPIEŃ: w tym miesiącu odbyło się wesele mojego kuzyna,  więc bardzo miło wspominam ten miesiąc. Zdjęcie powyżej to naprawdę moje ulubione z całej tej imprezy. Właściwie nie realizowałam wtedy żadnych wielkich planów, więc generalnie cieszę się, że końcówka lata minęła spokojnie.

WRZESIEŃ: na całe szczęście był wyjątkowo spokojny. Ponadto, odwiedziły nas na dole Exia  i Ada (na zdjęciu).  Ponadto, wróciłam do robienia na drutach - co widać na focie (dumnie prezentuje różowo-niebieską apaszkę). Gah, teraz żałuję, że sobie nie kupiłam żadnej włóczki przez przerwę świąteczną, to miałabym jakąś robótkę w Krakowie :p.

PAŹDZIERNIK: w tym miesiącu czekała mnie przeprowadzka do zupełnie nowego miasta, na zupełnie nowe mieszkanie  by pójść na zupełnie nową uczelnię. Po trzech miesiącach tam dalej nie potrafię powiedzieć, czy na pewno dobrze wybrałam kierunek, ale kij z tym, po trzech latach na filologii zadawałam sobie to samo pytanie.

LISTOPAD: czyli akomodacji na nowych śmieciach ciąg dalszy.  Właściwie to nie narzekam, bo mieszkanie jest przefajne, plus cieszę się, że przy pućce mogę wymyślać różne głupie rzeczy w kuchni, typu ciasto z pseudo-Oreo. Plus, naprawdę miło mieć znajomych blisko. No, Kraków sam w sobie też ma kilka zalet, np. ładne autobusy, dużo zieleni i blisko do domu.

GRUDZIEŃ: właściwie to moje ulubione zdjęcie z tego miesiąca. Szkoda, że przerwa świąteczna już się kończy, bo co mi będzie się gnieździć w pudełkach, jak wrócę do Krakowa w tym tygodniu?

Co się nie zmieściło na zdjęciach, to pewnie to, że w tym roku wiele rzeczy robiłam po raz pierwszy, np. po raz pierwszy pisałam pracę naukową, po raz pierwszy byłam na musicalu, leciałam samolotem, czy miałam wolne dni na uczelni w ciągu tygodnia :P. Właściwie, to mam nadzieję, że w tym roku, też spotka mnie tyle miłych nowych rzeczy. No i mam nadzieję, że skopię sobie tyłek znowu, nawet na 200%. A właściwe, to definitywnie tak zrobię.

Na odchodne, kawałek który strasznie za mną chodzi od wczoraj.

Kraków skuty mrozem

Właściwie to wcale nie jest skuty mrozem, w sumie jest cieplej niż zapowiadano, całe szczęście, bo na początku tygodnia miałam ochotę zapaść w sen zimowy. Nie dość, że padał śnieg, to jeszcze wszędzie było mega ślisko, a że zimowe buty zostały w domu jako nadbagaż.. cóż, sama sobie jestem winna, ale za kilka dni i tak będę w domu, całe szczęście. Czyżby komuś brakowało oszczędności, bo się wybrał na konwent a potem kupił bilet na Slasha? Hmm..

W ramach zużywania zapasów, żeby nie zostały w lodówce na święta, razem z pućką zrobiłyśmy wczoraj drożdżowe bułeczki z kapustą. Muszę opchnąć w domu ten przepis, bo jest świetny. No, i wypadałoby go wrzucić na kurczaka w cieście, ale na razie mam dość updejtowania blogów na dziś.~

W sumie cieszę się, że za niedługo będę w domu, i nie chodzi wyłącznie o podreperowanie budżetu, czy też zepsutego laptopa. Poważnie, mam ochotę zakopać się pod kocykiem przed telewizorem, z kakao w ręku, cokolwiek. Pomęczyć koty itd. Och, i poczytałabym sobie coś fajnego - ostatnio wchłonęłam w dwa dni 26 rozdziałów Otoyomegatari. Komiks rozpoczyna historia 20-letniej dziewczyny, Amiry, która przybywa do wioski by poślubić swojego narzeczonego - 12-letniego Karluka. Jest więc okazja do obserwacji życia plemion zamieszkujących Jedwabny Szlak - ich zwyczajów, życia codziennego, pracy i problemów. Historia Amiry jest też tłem dla wielu innych wydarzeń, m.in. wesela, odwiedzenia targu itp. Właściwie jak na tytuł ("opowieść narzeczonej") większość wątków kręci się wokół małżeństwa i zaślubin. Na prawdę się wciągnęłam, ale niezwykle rozbrajał mnie ten komiks, szczególnie historia o ślubie bliźniaczek.

matrona rodu przyucza bliźniaczki do opieki nad dziećmi... i ma  dość niekonwencjonalne sposoby

Teraz mam ochotę poczytać jakąś książkę, np. podróżniczą, bo ostatnio w tej serii miałam w rękach chyba tylko "Drogę na Hokkaido," a to było dość dawno. Chciałabym teraz przeczytać coś o Chinach~. Myślę, że mogę to uznać za swój przedświąteczny cel. W samą przerwę świąteczną chciałabym napisać jakieś krótkie opowiadanie. Muszę przejrzeć swoje notatki, może znajdzie się tam coś w sam raz na taką lekką formę.

za dużo pomysłów, za mało rąk do pisania

Muszę powiedzieć jedną rzecz o pisaniu - jest strasznie wredną formą sztuki, bo tak jak pisałam w poprzedniej notce, jednocześnie pozwala się odprężyć, ale też zabiera nam cenne produktywne godziny, zasypując toną roszczeń wobec tego co już powstało, albo zupełnie bez ostrzeżeń rzucając pod palce najfajniejsze pomysły do spisania. Tak też było tym razem. 

Przyjechałam sobie do domu na weekend, spokój, ciepło, fryzjer. Słowem, utopia i warunki idealne do skończenia referatu. Bum! Nie ma pisania konstruktywnych rzeczy, bo przecież mam taką fajną historię do spisania, której dwa inicjatory leżą w pudełku pod  stertą papierów. Przez to wywróciła mi się: a) koncepcja pisania referatu (w skrócie: napiszę go w dwa dni, bo tak, wena ważniejsza) b) koncepcja napisania czegoś na Nanowrimo. 

Naprawdę cieszy mnie to pisanie dla pisania przez cały miesiąc, zostałam więc z dwiema świetnymi fabułami, z których jedna kwitnie mi jak kaktus w środku listopada, a druga... musi doczekać się chociaż krótkiego opowiadania, bo za bardzo polubiłam stworzone postaci.. albo inaczej, za bardzo polubiłam koncept tego, że i tak muszą zginąć. To znaczy, nie zginą tak od razu, ale będzie ciekawie. 

Szkoda, że już muszę wracać do Krk, bo kto mi będzie grzał kolana teraz? Panda zrobił się w tym mistrzem. Na zdjęciu udając chleb...

A tak go znalazłam wieczorem...

Podsumowując, pisanie wciągnęło mnie bardzo, bardzo, więc mam nadzieję, że jednak uda mi się od niego odciągnąć na najbliższych parę dni, a tym czasem idę załamywać moim bohaterom systemy wartości. Co za zabawa!

kyun~

Mam zawias, wielki, ciemny, głęboki, listopadowy zawias. Zawieszam się na zajęciach, przed zajęciami i nawet jak mam wolne. Niestety, nie wpływa to zbyt dobrze na rozwój mojego pisania, właściwie to opowiadanie z okazji Nanowrimo stoi w miejscu i jeszcze ciągle je zmieniam, bo coś mi nie pasuje. Naprawdę, tak bardzo je lubię jak go nienawidzę, ale właściwie tak wygląda proces twórczy w 90% przypadków (tzn, tak podejrzewam) - ciągła walka między "o mój borze zielony, jakie to zajebiste," a "jak mogłam stworzyć coś tak beznadziejnego?" Najgłupsze jest to, że bardzo polubiłam postaci, które stworzyłam, a wiem, że większość nie dożyje końca - wierzcie mi, nawet mnie to nie dziwi, bo po prostu ja-tak-mam. Trzy lata pisania wypracowań na zajęciach z writingu o tym świadczą - nigdy nie napisałam tam historii o pozytywnym zakończeniu. Zawsze ktoś kogoś zabił, sam zginął, zabił kogoś a potem rzucił się z pociągu... Ach, ta straszna komórka mózgowa wspólna z Castlem.

Pocieszam się, że po tym, jak Arasz poleciła mi Zenwriter jest troszkę wygodniej - o dziwo, melodia która jest tam wgrana automatycznie najzwyczajniej pomaga się skupić. To pomaga przy pisaniu opowiadania, trochę gorzej z pisaniem referatu na uczelnię (a właściwie dwóch), co jest w sumie trochę smutne.

Tak czy inaczej, Zen jest bardzo przyjemny, więc polecam 

Radosny dzień nam nastał na mieszkaniu, dorobiłyśmy się w końcu pralki :D! Nasza lodówka David w końcu ma towarzyszkę.. Musimy mu przykleić na drzwiczkach jakieś zdjęcie pralki, albo może jakiś rysunek?

"Wiii-u, wiiuuuu, wiuu, wiuuu" ~Ling Ling

Ponadto, przez to, że złapałyśmy z Pućką fazę na serowe filmy, trafiłyśmy na Ra.One,  który, swoją drogą, okazał się naprawdę fajny. Jest się z czego pośmiać i nad czym popłakać, muzyka nie powala, ale jest przyzwoita. No, i po tym jak obejrzałyśmy to dwa razy, złapałam fazę na ten kawałek (poważnie, od godziny słucham go w kółko):

To by było na tyle. W końcu napisałam coś, bo tak! Postęp! Może to znak, że odblokował mi się w końcu writing block?

ekhu ekhu kliku kliku

Właściwie to trochę mi źle z tym, że tak sobie tylko siedzę i piszę sratatata o czymkolwiek, a nie artykuł dla WJ chociażby. Z drugiej strony, co mnie to, jestem chora, mogę pisać co chcę. I tak co trzy minuty biegam do łazienki wykaszleć sobie krtań.

Kaszel to już przyjemniejsza część chorowania - wczoraj spędziłam cały dzień bez głosu, a przy trzech godzinach ćwiczeń nie było to najprzyjemniejszym przeżyciem. Nadwyrężanie gardła było równie przyjemnym uczuciem co ścieranie na tarce pumeksu. W efekcie, przy każdej próbie wydania z siebie dźwięku brzmiałam raczej jak pisklę zaraz po wykluciu, więc raczej żałośnie. Ponadto, na pewno pisk przypominał bardzo zaspane pisklę, bo przez ból gardła musiałam sobie zrobić kwarantannę na kawę.

Akurat to, że nie mogę się na studiach obyć bez kawy nie jest niczym nowym.  Generalnie ciężko mi powiedzieć co mnie najbardziej zaskakuje na tym nowym kierunku. Z jednej strony cieszę się jak dziecko, że uczę się czegoś konkretnego (jakieś dziwne dziecko, że się cieszy z nauki); z drugiej, ciągle się zastanawiam, czy podjęłam dobrą decyzję - tylko, że to mnie też nie dziwi, bo to samo pytanie zadawałam sobie jeszcze przez cały trzeci rok licencjata :P. I tak to leci, równocześnie dziwie się i nie dziwię, że: jeszcze mnie nie wyrzucili z zajęć, albo, że uczelnia jest cholernie duża i że muszę biegać do różnych budynków na zajęcia, że mam więcej ludzi w grupie, że mam dni wolne w tygodniu... ta lista się nie kończy. W sumie, rośnie z każdą kolejną godziną zajęć.

Te dni wolne są najdziwniejsze, bo w końcu filologia nimi nie grzeszyła. Oczywiście, staram się w ich czasie nie opierdalać, tylko nadrabiać braki, sprzątać, no, teraz wybitnie się leczyć. Mam na oku Nanowrimo i myślę, że jak już mam trochę czasu, to mogłabym w tym roku spróbować napisać chociaż te 25,000 słów. Myślałam już nawet nad fabułą i formą i w ogóle omg~.

A teraz w pełni chwały powrócę do zwijania się na łóżku i kaszlenia w rytm umcumc dochodzącego zza ściany.~

nic mi się nie chce

Naprawdę!... ale od dawna chciałam napisać o pierwszym tygodniu września/ostatnich dniach sierpnia. Pisanie przychodzi mi jednak niezwykle ciężko w ostatnich dniach, więc pozwólcie, że wyręczę się znaleziskami z aparatu w telefonie.

Panda upodobał sobie spanie przy komputerze. Nie wiem czy to przez ogólne ochłodzenie (jak wiadomo, Subaru lubi przypiec), czy zwyczajnie kot znalazł sobie rozrywkę w stalkowaniu mojego facebooka... 

Ostatnie dni sierpnia były bardzo ładne :D Dawno nie widziałam tak czystego nieba. 

Haft, który mama dostała na urodziny od swojej siostry. Oczywiście, nie widać tego na zdjęciu, ale  obrazek ma piękny odcień niebieskiego~. Trochę żałuję, że nie potrafię wyszywać, ale co się odwlecze, to nie uciecze.

Mój telefon mógłby równie dobrze nazywać się "aparat do robienia zdjęć kotom".  Większość galerii zajmują właśnie takie foty. Ta jest wyjątkowo urocza, bo Panda upodobał sobie świetną pozę na kolanach mojego brata. W ogóle Koala ma ostatnio fazę na siedzenie na kolanach. Mam wrażenie, że odkrył nowe hobby, zaraz obok stalkowania fejsa.

Przez część tygodnia robiłam za mistrza ceremonii w kuchni. Zdecydowanie lubię gotować, ale nie potrafię piec :P. Muffinki to chyba jedna rzecz, która mi w tej sferze wychodzi. Dlatego uznałam, że dobrze będzie zrobić przyjemność tym, którzy już musieli wrócić do pracy i szkoły. Tak właśnie powstały moje pierwsze muffinki z malinami, bez mleka (bo się nie zorientowałam, że go nie mam w lodówce...) na mące graham, bo tylko na niej pisało wyraźnie, że jest pszenna. Czy wspominałam już, że nie potrafię piec? 

Rozmawiałam jednego wieczoru ze znajomą i zeszło nam na tematy polityki,   przy czym zawsze dochodzę wtedy do niewesołych wniosków, które mnie dobijają (bo jakże by inaczej?). No i zobaczyłam gdzieś na necie hasło "a good book makes everything better" - złapałam więc za najbliższą książkę, a pod ręką na biurku leżała mi właśnie ta. O dziwno, nigdy mi się chyba nie znudzi, nawet jeśli znam ją już prawie na pamięć. Zresztą, przydała się później w tygodniu, kiedy wyłączyli nam prąd wieczorem. 

Serio, nie mam pojęcia dlaczego zrobiłam to zdjęcie. Mam wrażenie, że dobrze obrazuje mój brak weny do pisania czegokolwiek. Moja ochota mija się z muzą. To smutne. Nie pomagają nawet hektolitry kawy i herbaty pite na co dzień.

Ponieważ nie wychodzi mi pisanie, a mam dużo czasu wolnego,  kupiłam dwa motki włóczki  i robię z nich chustę. Bo tak. Znalazłam genialny sklep - jak wysłali mi paczkę rano, tak przed południem była już u mnie. Muszę zamówić u nich jeszcze  kilka kolorów, bo mam ochotę zrobić jeszcze kilka rzeczy. Robienie na drutach strasznie wciąga O_O.

 Zdjęcie z dzisiaj. Szaro, brzydko, zimno. A rano zapowiadała się taka ładna pogoda!... 

o sile spokoju

...czyli jak to się stało, że jestem kwiatem lotosu na tafli jeziora czy innym mistrzem zen.

Jakiś czas temu zauważyłam, że wiele osób mówi mi, że jestem bardzo spokojna i opanowana. Przyjaciele mi to mówią, rodzina mi to mówi, nawet nauczyciele tak twierdzą, więc coś w tym musi być. Faktycznie, ciężko jest mnie wyprowadzić z równowagi czy zdenerwować, ale nawet mnie samą zastanawia jak to się właściwie dzieje? Ostatnio nie śpię po nocach - idealny moment żeby to rozgryźć.


Dochodzę do wniosku, że to prawdopodobnie kwestia ogólnego podejścia do sprawy. Ludzie często nie rozróżniają źródeł stresu i wszystko irytuje ich tak samo, przy czym niektóre rzeczy bardziej. A tutaj a kuku, wystarczy rozejrzeć się dookoła, żeby dostrzec, że nieumyte naczynia są dużo mniej stresującym elementem niż brak pieniędzy na najbliższy miesiąc. Nierozróżnianie tak prostych spraw to w sumie ekstremum, ale też się zdarza.

Ponadto, moja filozofia życiowa twierdzi, że jeśli JA stracę cierpliwość, to znaczy, że już cały świat oszaleje. To się świetnie sprawdza w grupie, na przykład na zajęciach - może i źle robię jako akumulator, ale: a) w sumie czuje się wow, kiedy ludzie mnie za to podziwiają; b) przecież nie zacznę świrować bo nagle pracy narobiło się za dużo. Nie ma rzeczy niemożliwych, o ile przyjmie się je ze spokojem. Plus, spokój i opanowanie zawsze jest w dobrym guście. To trochę jak z małą czarną albo perfumami od Chanel. Zawsze imponowały mi osoby, od których bije spokój, więc zwyczajnie uważam, że tak jest lepiej. 

Chyba jedyny minus tej sytuacji jest taki, że moja postawa może czasami sprawiać wrażenie, że wiele rzeczy olewam. Przyznaję - olewam jakieś 40% tego co się dzieje, bo zwyczajnie i zupełnie subiektywnie uważam to za błahostki, przy czym ok. 50% z tego to faktycznie pierdoły. No, i mimo wszystko, to chyba fakt dla którego dogaduję się z dużą ilością osób. Tak czy inaczej, częściej zdarza się jednak, że ludzie myślą, że coś ignoruję, ale ja to naprawdę przeżywam... tylko na swój sposób.

Być może złą stroną jest też to, że właściwie nie potrafię się dobrze zdenerwować. Z wiekiem mi przeszło? Sama nie wiem. Chciałabym czasem ze złości coś rozbić albo pójść na siłownie i nawrzucać jakiemuś bogu ducha winnemu workowi treningowemu, ale zwyczajnie nie potrafię. Wolę usiąść, skrzyżować nogi, zamknąć oczy i wziąć głęboki oddech. Albo zrobić sobie herbatkę. Albo jeszcze coś innego...

własna łazienka

Kiedy byłam mała naturalną koleją rzeczy w życiu wydawało mi się, poza ślubem w Paryżu oczywiście, zbudowanie własnego domku, w którym można by spokojnie zamieszkać z własną rodziną. Oczywiście moje święte przekonanie o tym, że powinien być identyczny z moim własnym zmieniało się na przestrzeni lat, ale jakoś bardzo długo trzymała się mnie ta myśl, że ludzie najpierw dorastają, potem idą do pracy i w końcu kupują dom. Tak już po prostu jest i koniec.

Z biegiem lat rzeczywistość oczywiście zaczęła zniekształcać te marzenie albo chociaż zmieniać jego lokalizację. Góry mają dużo plusów, takich jak ładne widoki i świeże powietrze, ale nastolatkom może się tam nudzić. Z drugiej strony mieszkanie w mieście, czy też na przedmieściach - niby wszędzie jest blisko, ale walka z kurzem i sadzą w małym mieszkaniu to męka a co dopiero w całym domu! Jakby na to nie patrzeć w samym kraju też jest co najmniej kilka przyjemnych lokalizacji, ale w końcu kolidowało to z planami rezydowania w czymś co chociaż w małej mierze przypominałoby tradycyjny japoński dom. (wielka wanna wyglądająca jak bala to wciąż całkiem niezły pomysł) 

Z biegiem czasu sama wizja umeblowania też całkiem dynamicznie zmienia swój kształt. Z jednej strony podobały mi się uporządkowane, jasne wnętrza rodem z Ikei, z drugiej nie potrafię oderwać wzroku od sprytnych rozwiązań prezentowanych we współczesnych azjatyckich gazetkach o urządzaniu wnętrz, a między nami mówiąc Japończycy mają wielki talent do upychania 1000 rzeczy na powierzchni kosza na bieliznę. Jeszcze innym razem przyrzekam sobie, że mój dom wewnątrz będzie przypominał ten południowo-kalifornijski styl z ulubionego serialu. Nie zapominajmy też, że technika idzie do przodu i może za dwadzieścia lat w końcu całe ściany będą pokrywać interaktywne ekrany, co kompletnie zmienia postać rzeczy.

Suma summarum zawsze dochodzę do wniosku, że w kuchni musi się znajdować koło młyńskie, albo coś równie dziwnego.

Marzenie o własnym domu wciąż się zmienia, ale staram się, żeby nie kurczyło się do granic niemożliwości, nawet jeśli  zebranie funduszy i wszystko co związane z budową domu brzmi dla mnie jak czarna magia i hobby dla bogaczy. 

I tak schodząc do rzeczywistości zawsze dochodzę do wniosku, że  dom jest jeden, ale dobrze jest mieć jakieś swoje miejsca, to znaczy takie, w których można się wyspać w spokoju i jest własna łazienka.

x

melodia poranka

Mój telefon ma dzisiaj dobry dzień na puszczanie piosenek. Po prostu ma wybitną tendencję do trafiania w mój rytm dnia od godziny 7.00 aż do wieczora. Prawie było mi szkoda, kiedy musiałam zdjąć słuchawki i wrócić do szarej rzeczywistości i kuszącej wizji obiadu.

Jeśli was to jednak interesuje są pewne piosenki, które nadzwyczaj świetnie wpasowują się w mój poranek, na przykład SNSD - Telepathy, T-ara - Like the first time, Seo in guk - Shake it up (tak, lubię Koreę o poranku i bynajmniej się tego nie wstydzę) czy też poprostu Hall & Oates albo Counting Crows.

Co do poranków czuję się dzisiaj nad wyraz wyspana chociaż zarwałam trochę noc na pisanie użytkowe, że tak to nazwę, przez co wyjątkowo nie mogłam zasnąć i przez godzinę lub dwie po udaniu się w objęcia kocyka i stosu poduszek jeszcze przyszło mi walczyć z decydowaniem się na którym boku wolę zasnąć.

Doprawdy, nie rozumiem jak działa mój mózg i co musi się w nim dziać kiedy śpię (o ile mi się to nie śni), ale przed zaśnięciem zawsze mam w zwyczaju wyobrazić sobie jakoś godzinę, o której planuję wstać. Staram się jakoś wizualizować ją sobie np. w formie dużej analogowej szóstej trzydzieści na zegarze dworca. Jakimś niezbadanym cudem mój mózg dokładnie wie kiedy jest pora pobudki i zazwyczaj jeszcze obudzi mnie wcześniej tak jak dzisiaj.

Tak czy siak, pomimo tego, że spałam dziesięć minut mniej, po naprawdę nieciekawej nocy, czuję się wybitnie żywa i nawet playlista Siwona mi odpowiada (tak, mój telefon ma imię. Coś dużo tej Korei dookoła!)

Swoją drogą, odkryłam, że tak w porankach największą trudność tak naprawdę nie sprawia czynność doprowadzenia się do pozycji pionowej, a potem kolejno zdatnej do funkcjonowania i nadającej się do pokazania ludziom. Najtrudniejsze jest samo pogodzenie się z faktem, że oto budzik w telefonie wita cię znajomą piosenką, za którą sąsiedzi już drugi rok wróżą ci bliską śmierć, zwiastując nastanie kolejnej w tym tygodniu szóstej trzydzieści, kolejnego wspaniałego początku tygodnia jakim jest poniedziałek/środa/tu wstaw dzień.

Duma i Uprzedzenie

Ostatnimi czasy mam wrażenie, że ludzie dużo lepiej ode mnie wiedzą czego chcę od życia: które decyzję podejmuję z jakich powodów, na co zamierzam wydać najbliższe pięćdziesiąt do stu dwudziestu złotych i dlaczego w takiej sytuacji a nie innej zachowam stoicki spokój, zamiast miotać się w panice i rozterkach. Ludzie uwielbiają osądzać, bo to stawia ich na wyższej pozycji niż osobę sądzoną, przynajmniej domyślnie. Jakie jest więc ich zdziwienie, kiedy nie spełniamy tych oczekiwań?

Przypomina mi się zeszłoroczny egzamin z literatury brytyjskiej. Cóż, trudno zapomnieć tak traumatyczne przeżycie jak porządna księga kser i notatek, które trzeba było wyryć sobie drukowanymi literami w świadomość. Nie twierdzę, że było to złe doświadczenie. Właściwie, w całkiem zgrabny, chociaż ciężki do strawienia sposób pozwoliło mi ono na spotkanie z gatunkiem bildungsroman.

Egzotycznie brzmiącą nazwę można rozszyfrować jako powieści o dorastaniu. W ten sposób otwieramy drzwi swoich domowych bibliotek (tudzież, jak w moim przypadku, przestrzeń dysku laptopa) na wielu autorów, takich jak Jane Austen, Charlotte Bronte, Defoe, Fielding czy Dickens. Wraz z wykreowanymi przez nich bohaterami odbywamy wędrówkę społecznego i moralnego dorastania, przedzierając się przez dżunglę powiązań towarzyskich i rodzinnych, obserwując zmagania postaci wobec obyczajów, dewiacji, intryg i wszystkich sytuacji, w które wpakują się wbrew lub wręcz wobec własnej woli.

Muszę przyznać, że rok temu mało mnie to obchodziło, poza faktem, że to dobra odpowiedź na pytanie egzaminacyjne, które brzmiałoby "Co możesz powiedzieć o bildungsroman?". Myślę, że gdyby to samo pytanie zadano mi w tym roku, odpowiedziałabym, "Niewiele, ale już rozumiem, dlaczego w ogóle wspomniano ten gatunek w programie z literatury. To znaczy, poza tym, że to ważny gatunek w historii literatury oznaczający powieść o dorastaniu. W ten sposób otwieramy drzwi..."

Ludzie po prostu lubią wiedzieć lepiej. Sama bynajmniej nie jestem tutaj żadnym wyjątkiem. Też mi się zdarza oceniać i trwać w jednym przeświadczeniu, w końcu jestem tylko człowiekiem, w dodatku dwudziestojedno letnim, jak 43% populacji. Oceny, sądy, zewsząd czyjeś opinie i przeświadczenia. Po prostu bildungsroman na żywo jak się patrzy!

Nie zrozumcie mnie źle, wcale nie uważam, że ściągam na siebie uwagę wielu osób. Właściwie jestem całkiem przeciętna, w dodatku średnio interesuje mnie życie towarzyskie. To znaczy, tyle na ile praca i nauka pozwala, ale jednak wolę swoje własne łóżko niż gorączkę sobotniej nocy. Zresztą, chmura bycia testowanym i ocenianym wisi nade mną chyba od chwili, kiedy Shahi zaczęła mi mówić "Test-girl".

Jeśli my sami jesteśmy bohaterami własnych bildungsroman, to jakie stworzymy dla siebie zakończenie tego etapu? Co właściwie następuje po takiej książce? Część druga "Tu-wpisz-nazwisko i Komnata Tajemnic"? Ponadto, praktycznie bez odpowiedzi pozostaje pytanie, jak duże tomisko sami już stworzyliśmy?

Herbata truskawkowa

Ponieważ każdy dzień niespędzony nad piętrzącą się górą kserówek uważam za dzień odkryć i ten nie odstawał od normy. Ku mojemu brakowi zaskoczenia odkryłam, że lubię herbatę truskawkową.

Wnikając głębiej w sprawę dochodzę do wniosku, że to nic dziwnego. Lubię truskawki, zawsze lubiłam. Herbatę mogę pić litrami. Wydawałoby się, idealna kombinacja. Podobno jest w niej coś, co nie każdy potrafi przeżyć. Jednak ja, jeśli mam wybór, zawsze wybiorę tą cholerną truskawkową herbatę.

Nie powstrzyma mnie ku temu nawet dzielące nas szkolne dwa pięćdziesiąt, chociaż woń kawy trzy w jednym, podawanej w parzącym palce papierowym kubeczku, wydawałaby się zbyt kusząca. Oczywiście, dla normalnego człowieka dwadzieścia groszy w tę czy w tamtą nie zrobi większej różnicy, no ale to całe dwie strony na ksero, a z kasą na ksero jak z pieniędzmi na czarną godzinę, lepiej nie wydawać na byle co.

Tak więc, pomijając względy ekonomiczne, herbata truskawkowa zawsze kręci się gdzieś wokół mojego życia. Tylko z jakichś podejrzanych powodów jedyną lepszą od niej, którą znalazłam, jest wiśniowo bananowa herbatka od King's Crown. Jednak, w tym wypadku z dumą mianuję się całkowicie nieobiektywnym opiniodawcą jako fanka tej firmy.

   Nie mam pojęcia, czy ten fakt jakoś wpłynie na moją dalszą egzystencję. Czy ludzie zaakceptują to, że lubię truskawkową herbatę? Czy w ogóle powinno ich obchodzić kto jaką herbatę pija we własnych czterech ścianach albo publicznie? To trochę jak z moją odwieczną ciekawością, czy ludzie lustrują mnie kiedy wychodzę z Coffee Heaven, jeśli już tam bywam raz na rok i dłużej, z kubkiem najtańszej latte bez dodatków, kiedy przecież mogłam stać przy kasie i wybierać co najmniej przez pół godziny jakieś nie wiadomo jak odpicowane frappuccino  czekoladowo pierniczkowe z aromatem pieczonego jabłka o poranku na wsi.
 
Jakoś dochodzę do wniosku, że wolę sobie posiedzieć przez pół godziny z tym marnym kubkiem herbaty truskawkowej, pozacieszać się do książki i próbować nie zwracać uwagi na wszechobecny hałas torturując swoje uszy basami ze słuchawek. Świat dał nam dużo rodzajów herbaty. Szkoda życia na utwierdzaniu się w przekonaniu, że wypada nam pić jedynie Earl Grey.